terug naar beginpagina    Verschrikkelijke histories en spookverschijnselen
  HET MONSTER VAN HET VELUWEMEER  

20 verhalen vormen de Verschrikkelijke histories en spook verschijnselen. Hiernaast staat een voorbeeld van zo'n historie).

Het is de droom van iedere onderzoeker om zelf een keer ooggetuige te mogen zijn. Mij overkwam dit in de zaak van ‘het Monster van het Veluwemeer’. Het was rond kwart over 1 ‘s nachts, op 23 augustus in het derde jaar van deze eeuw, waar de weg langs het Veluwemeer naar beneden gaat, boven op de dijk bij het fietspad. Daar staat een plaatswijzer en daar is een bankje en daar zat ik. Ik keek uit over het meer, de lichtjes van de overkant weerspiegelden in het water en er liggen daar enkele eilanden. Rechts van mij, op ongeveer 500 meter afstand was ook zo’n eiland. In tegenstelling tot de andere eilanden was dit onbegroeid. Ik keek er naar, toen weer een tijdje naar de overkant, en toen ik weer naar rechts keek viel mij iets vreemds op. Het was net alsof het eiland zich iets had verplaatst. 

Ukunt de poster bestellen via het bestelformulier

Ik dacht eerst eigenlijk dat ik me dat verbeeldde maar ik begon er toch een beetje op te letten.

Ik trok een denkbeeldige lijn van de zuidkant van het eiland naar een lichtje aan de overkant van het meer en een paar minuten later was ik er zeker van: het eiland verplaatste zich langzaam, geruisloos en stiekem naar de kant!! Het was geen boot of zoiets, daar was het ook te groot voor en te laag op het water. Het was ongetwijfeld geen eiland maar een monster, ongeveer 200 meter bij 80 meter groot en het sniekte naar de oever! Het was te donker om details van dit monster te zien, zoals een kop of klauwen of vinnen, er was alleen deze griezelige donkere vorm. Als professioneel onderzoeker deed ik wat er van mij kon worden verwacht. Aangezien ik totaal alleen was daar, en zonder fototoestel of zo, ben ik zo snel mogelijk naar huis gegaan en heb ik een situatieschets gemaakt en een accurate tekening van het Monster van het Veluwemeer.

Noot van de getuige, van mijzelf dus: mijn eerste impuls was om naar de oever van het meer te lopen en dit monster van dichtbij te bekijken. Maar dit onprofessioneel gedrag dat men wel ziet in films en waar iedere kijker zich altijd aan irriteert (meisje of jongen alleen in het donker, hoort en ziet iets griezeligs en gaat er heen in haar of zijn eentje, om vervolgens iets vreselijks te ondergaan) kon ik gelukkig onderdrukken. Toen ik overigens de volgende ochtend wel daar ging kijken was er geen spoor van het monster, noch van een eventueel eiland. Het water daar was volkomen leeg (alhoewel ik niet kon zien wat er zich onder het water oppervlakte).